ΙΣΤΙΟΠΛΟΪΑ ΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Μάνος Ν. Ρούδας

Η ιστιοπλοΐα είναι ένα από τα αθλήματα που βασίζονται πολύ στην τεχνολογία και τα υλικά. Θα πει κανείς, ακόμα και ο μαραθώνιος πλέον βασίζεται στην τεχνολογία: ρούχα, παπούτσια, τεχνικές προπόνησης κ.α. Η ιστιοπλοΐα όμως δεν υπάρχει χωρίς σκάφη. Και μάλιστα τα τελευταία χρόνια οι εξελίξεις στα σκάφη είναι ραγδαίες. Χάρις στον Larry Ellison της Oracle που έκανε το μεγάλο βήμα και έφερε τα εξωτικά καταμαράν στα προηγούμενα America’s Cup, τα foils εμφανίστηκαν στο αραχνιασμένο άθλημα της ιστιοπλοΐας. Και από εκεί βρήκαν ευρεία εφαρμογή σε κάθε είδους σκάφος, από τα μεγάλα καταμαράν μέχρι και τα μικρότερα dinghi. Μία τεχνολογία που ήταν επί χρόνια στο στάδιο της δοκιμής, ξαφνικά, με την απαραίτητη οικονομική υποστήριξη για έρευνα και ανάπτυξη και την αντίστοιχη προβολή, εφαρμόστηκε σε πολλά και διαφορετικά σκάφη. Κυρίως όμως στα αγωνιστικά ιστιοπλοϊκά. Από τα Moth και τα Mothquito μέχρι τα νέα Volvo Ocean και τα νέα America’s Cup και IMOCA σκάφη. Ακόμα και η αγκυροβολημένη στο παρελθόν Διεθνής Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία, η οποία κυβερνιόταν και ακόμα κυβερνιέται από ηλικιωμένους πρώην πρωταθλητές κατηγοριών του 1940 και του 1950, αποφάσισε δειλά-δειλά να προτείνει αλλαγές προς το σήμερα. Αλλαγές που όμως τελικά δεν ευοδώθηκαν, γιατί μάλλον τα συμφέροντα είναι πιο ισχυρά από το ρομαντισμό. Και η ιστιοπλοΐα έχει παράδοση σε αυτό: Τα συμφέροντα να ορίζουν το μέλλον του αθλήματος και όχι το ίδιο το καλό του αθλήματος.

Τελικά, για πολλά χρόνια ακόμα τα εγγόνια μας θα κάνουν ιστιοπλοΐα με τα ίδια σκάφη όπως ο παππούς και ξαφνικά όταν μεγαλώνουν θα ανακαλύπτουν το America’s Cup και το Volvo Ocean Race όπου τα σκάφη δεν θα θυμίζουν σε τίποτα τα σκάφη στα οποία έμαθαν ιστιοπλοΐα. Κι έτσι, τα παιδάκια από τις λιγότερες προνομιούχες χώρες θα βλέπουν αυτούς τους αγώνες στην τηλεόραση και δεν θα μάθουν ποτέ τι σημαίνει να ταξιδεύεις ένα τέτοιο σκάφος.

Οι προσπάθειες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και της Διεθνούς Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας να εκσυγχρονιστεί το άθλημα της ιστιοπλοΐας με νέα αγωνίσματα, όπως το Kite Surfing και η κατηγορία ανοικτής θαλάσσης, προχωράει με ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω. Από τα χίλια κύματα περνάει η έγκριση τους, για να γίνει αποδεκτό το αυτονόητο, να προσαρμοστούν τα αγωνίσματα στη σύγχρονη εποχή δηλαδή. Όμως μετά γυρίζουμε πάλι προς τα πίσω με φαιδρά περιστατικά όπως άκυρες ψήφους και τεχνικά προβλήματα στις κρίσιμες ψηφοφορίες των συνδιασκέψεων.

Το America’s Cup άλλαξε και μαζί με αυτό όλο το σκηνικό της παγκόσμιας ιστιοπλοΐας επειδή ηγετικές φυσιογνωμίες σαν τον Ellison πήραν τις γενναίες αποφάσεις. Θα έπρεπε να περιμένουμε αντίστοιχα γενναίες κινήσεις, αν και ετεροχρονισμένες, από τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία, τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή αλλά και τις Εθνικές Επιτροπές και Ομοσπονδίες. Η πραγματικότητα όμως μας διαψεύδει. Οι κινήσεις τους προσπαθούν να σταματήσουν τις εξελίξεις, αντί να τις υποστηρίξουν. Κατά την άποψή μου, μάταια.

Δεν είναι άξιο απορίας λοιπόν πως σημειώνεται πτώση 70% στο ενδιαφέρον για ιστιοπλοΐα στην Αμερική, αλλά και αντίστοιχα μεγάλο ποσοστό στην Ευρώπη, σε σχέση με τη δεκαετία του 80. Με μόνη εξαίρεση τη Γαλλία που, σιωπηλά μεν αλλά με άλματα, εξελίσσει τεχνολογίες του μέλλοντος και ενισχύει μία βιομηχανία που την καθιστά υπερδύναμη.

ΜΑΝΟΣ ΡΟΥΔΑΣ

Ο Μάνος Ρούδας γεννήθηκε στον Πειραιά και είναι αριστούχος μηχανικός του Πολυτεχνείου της Ουαλίας. Κατέχει τίτλο ΜΒΑ από το Southern New Hampshire University των ΗΠΑ. Ασχολείται ενεργά με την ιστιοπλοΐα ανοικτής θαλάσσης από το 1996 μέχρι σήμερα, ως αθλητής και επαγγελματίας κυβερνήτης σε σκάφη αναψυχής κάθε είδους. Έχει επίσης εργαστεί ως σύμβουλος επιχειρήσεων και σε υψηλές θέσεις στο χώρο της ναυτιλίας και του yachting. Ασχολείται με τη ναυτική εκπαίδευση από το 2003, είναι κάτοχος διπλώματος προπονητή ιστιοπλοΐας και του διεθνούς διπλώματος Yachtmaster Instructor του RYA.